ભગત સંભારે ત્યાં પહોંચી જઈએ

સ્વામિનારાયણ મહામંત્ર એ માત્ર છ અક્ષરનો શબ્દ નથી. ભગવાનનું વાઙ્મય સ્વરૂપ છે. જ્યારે મંત્રનું આપણે સ્મરણ કરીએ છીએ ત્યારે સીધો સંબંધ ભગવાનની સાથે જોડાય છે. એક વખત કુંડળ ગામમાં અમરા ભગત રાત્રિના સમયે ઢોલિયામાં સૂતા સૂતા પડખાં ફેરવતાં સ્વામિનારાયણ- સ્વામિનારાયણ ભજન કરવા લાગ્યા. આ નાદનો પોકાર શ્રીહરિએ ગઢપુરમાં સાંભળ્યો. મધ્યરાત્રિએ તત્કાળ માણકી ઘોડી ઉપર અસવાર થઈને અમરા ભગતની ડેલીએ ટકોરા દીધા. કમાડ ખોલતાં શ્રી સ્વામિનારાયણ ભગવાનને જોતાં અમરા ભગત તો આભા થઈ ગય. આ કોણ? આંખો ચોળીને સતેજ કરી. “પ્રભુ! આપ? આ સમયે? કેમ પધાર્યાં?”
શ્રીહરિએ કહ્યું કે, “તું બોલાવે તો આવવું પડે ને?”
“મેં ક્યાં આપને બોલાવ્યા છે?”
“સ્વામિનારાયણ- સ્વામિનારાયણ કોણ કરતું હતું?”
“એ તો પ્રભુ! મને હેવા પડી ગયો છે- ટેવ પડી ગઈ છે.”
“હે ભક્ત! મને પણ મારો ભક્ત સંભારે એટલે ત્યાં પહોંચી જવાનો હેવા-ટેવ પડી ગઈ છે.”
અમરા ભક્તના મુખમાંથી શબ્દ સરી પડ્યા! “હે કરુણાના કરનારા, તારી કરુણાનો કોઈ પાર નહીં.”
આમ. સ્વામિનારાયણ મહામંત્રના માધ્યમથી જે હરિને સંભારે છે તેના માટે શ્રીહરિ તત્કાળ આવીને પ્રગટ થાય છે.
રૂડું સ્વામિનારાયણ નામ, નિત્ય સંભારીએ રે;
વળી કરતાં ઘરનું કામ, ઘડી ન વિસારીએ રે.
કુમકુમ મંદિર,મણિનગર

You might also like