ધનવાન બનવા અપાર પુણ્ય કરો

આપણો સમાજ દિન બ દિન ધન પાછળ ઘેલો થતો જાય છે. કોઇનેય તેના વગર ચેન પડતું નથી. લક્ષ્મીનો પ્રભાવ એટલો બધો તીક્ષ્ણ છે કે તે જગત આખું ભુલાવી દે છે. જેની પાસે ધન નથી તે ધન પાછળ ગાંડા થઇ જાય છે. તો જેની પાસે પુષ્કળ ધન હોય છે તેમાંથી કઇક જ ડાહ્યા હોય છે. લક્ષ્મી ખૂબ ચંચળ છે. તેને સાચવવી ખૂબ મુશ્કેલ કાર્ય છે. લક્ષ્મી પુણ્યશાળી મનુષ્યોને ત્યાંથી કદાપિ જતી નથી. લક્ષ્મી પતિ, પત્ની, માતા, પુત્ર, ભાઇ, બહેન, પિતા કોઇનાય પણ સંબંધમાં વચ્ચે આવે તો ઘડીના છઠ્ઠા ભાગમાં તે સંબંધ તૂટી જાય છે. લક્ષ્મી પાસે હોય તો ભગવાન પણ યાદ આવતા નથી. જગત આખાનો વ્યવહાર લક્ષ્મીથી જ ચાલે છે.

શું લક્ષ્મી મહેનતથી આવે છે. એક જવાબ છે ‘ના’. લક્ષ્મી જો મહેનતથી આવતી હોય તો જગતમાં કેટલાય લોકો મહેનત (મજૂરી) કરતા હોય છે. તે પૈસાદાર ન થઇ જાય? લક્ષ્મી અક્કલથી પણ નથી આવતી. કારણ લક્ષ્મી જો અક્કલથી આવતી હોય તો આ જગતમાં ઘણા અક્કલવાળા બુદ્ધિશાળી (દા.ત. મુનિમ, મેનેજર, પંડિતો) છે તે પૈસાદાર ન થઇ જાય? તેમની પાસે અક્કલ છે, ટ્રિક છે, પણ તે પૈસાદાર થઇ નથી શકતા.

હવે આટલું બધું પિષ્ટિપિંજણ કર્યા પછી આપણને થાય કે આ લક્ષ્મી આવે છે ક્યાંથી? પ્રશ્ન બહુ જટિલ છે, પણ તેનો ઉત્તર એકદમ સરળ છે. લક્ષ્મી આવે છે માણસના નસીબથી. લક્ષ્મી આવે છે માણસે કરેલાં પુણ્યોથી. મહેનતુ અને બુદ્ધિશાળી ભલે ગમે તેટલી મહેનત કરે, બુદ્ધિનો ઉપયોગ કરે, પણ તે લક્ષ્મીવાન નથી બની શકતા. મહેનતથી બહુ બહુ તો બે ટાઇમના દાળ રોટલા મળે. ખાવા પીવાનું મળે. બે પૈસા બચાવ્યા હોય તો એકાદ બે છોકરાં છોકરીનાં લગ્ન સરળતાથી થઇ શકે, પણ લક્ષ્મીપતિ બની શકાતું નથી. આને પ્રારબ્ધવાદ કહેવાય? ના, આ પ્રારબ્ધવાદ નથી. તમે તમારી મેળે કામ કરો. તમારું ઘરમાં માન નથી. બહાર માન નથી. તો બીજે શું કામ તરફડિયાં મારો છો? જ્યાં જાવ ત્યાં તમને જોઇ લોકો કહે કે, ‘આવો, આવો, બેસો, બેસો,’ તો જ તમે મોટા પુણ્યાત્મા. તો જ તમે લક્ષ્મીપતિ થઇ શકો.

તમને હવે પાછું થાય કે, ‘આ પુણ્ય એટલે શું? તે વળી ક્યાં લેવા જવું?’ તેનો જવાબ બહુ સરળ છે. માણસ ખૂબ મહેનત કરે છતાં તેને ઓછામાં ઓછું પ્રાપ્ત થાય. એ બહુ થોડું પુણ્ય કહેવાય. શારીરિક મહેનત ઓછી અને વાણીની મહેનત વધુ હોય (દા.ત. ડોક્ટર, એન્જિનિયર) તો પેલા કરતાં થોડું પુણ્ય વધારે કહેવાય. વાણી કે શારીરિક મહેનત પણ ન હોય અને ઘરમાં ધનના ઢગલા ઊભરાતા હોય તો આવા મનુષ્યો ખૂબ પુણ્યશાળી કહેવાય.

કદાચ એટલે જ શાસ્ત્રો કહે છે કે, ‘દરેકે પુણ્યશાળી બનવું જોઇએ. પુણ્યશાળી બનવા ધન હોવું જરૂરી નથી. હા ધનના બદલે તમારા હૈયાંમાં ભારોભાર પ્રેમ અને કરુણા હોવાં જોઇએ. આ બધું હોય તો તમે પુણ્યશાળી બની શકો. તમે કીડિયારાં પૂરી શકો. તો જ તમે માંદા અશક્તની સેવા કરી શકો. જેમ આંગળી ચિંધ્યાનું પાપ છે તેમ આંગળી ચિંધ્યાનું પુણ્ય પણ છે.’

દરેક મનુષ્યને સુખી થવું ગમે છે. દરેકને પુણ્ય ભોગવવું ગમે છે. દરેકને પાપ કરવું ગમે છે, પણ કોઇનેય પાપનું ફળ ભોગવવું ગમતું નથી. જો મનુષ્ય સુખી હશે, જો મનુષ્ય પુણ્યાત્મા હશે તો તેને બંગલા, ગાડી, નોકર, ચાકર, વાડી, વજિફા વગેરેનું સુખ મળે છે. મોંમાં પાન, હિંચકે બેસી છાપું વાંચવાનું સુખ મળે.•

 

You might also like